Wednesday, August 03, 2005

Nederland rijk, arm in zorg


Nederland rijk, arm in zorg

Stel je word geestelijk ziek en denkt dat de zorg in Nederland je kan helpen. Hier de waarheid. Waarom we het zo BEU zijn!!

Kennelijk is het nog steeds een taboe in Nederland om voor jezelf en anderen op te komen. Of is men te bang dat de geestelijke gezondheidszorg hier acties tegen onderneemt.

We zijn het beu dat mensen om ons heen zelfmoord plegen terwijl dit voorkomen had kunnen worden. We doen dit voor de mensen om ons heen die behandeld worden en kennelijk niet goed genoeg.

Wij zijn kwaad want we hebben zelf ook klote ervaringen meegemaakt in de psychiatrie dus we kunnen er over meepraten.

We komen er op terug hoe de psychiatrie is op dit moment en dat daardoor mensen de ultieme uitweg zoeken middels zelfmoord.

Mensen die op deze weblog komen: we hopen dat er meer zijn zoals wij die het beu zijn. Beu, dat het er geweldig slecht aan toe kan gaan in de zorg.

Je zou verwachten dat iemand die in de psychiatrie werkzaam is meer verantwoordelijk heeft tegenover patienten. Leraren hebben ook een grote verantwoordelijkheid ,want ze vórmen mensen. Wij menen dat de meeste mensen die in de psychiatrie werkzaam zijn niet hun best doen. Ze worden opgeleid en krijgen bijscholing maar het blijft een ramp.

Wij willen mensen op hun vingers tikken zodat ze zich aangesproken voelen. Als mensen zich niet aangesproken voelen dan zouden ze tóch bij zichzelf te rade moeten gaan of ze wel het goede werk gekozen hebben. We hebben meegemaakt dat mensen ontslag nemen terwijl ze hun werk gewoon goed deden omdat ze absoluut niet met het feit om konden gaan dat patienten zo behandeld worden.

We kunnen zelf in de reguliere media niets vinden over wat we meemaken en zien in de psychiatrische zorg. Het gaat alleen over de positieve dingen die het instituut niet kunnen beschadigen. Natuurlijk wordt erover gepraat, maar aandacht ervoor is er nauwelijks.

Wij zijn zelf best open over onze geestelijke ziekte maar mensen die zich ervoor schamen omdat de maatschappij daar niet of nauwelijks op reageert laten zichzelf verloederen en komen daardoor terecht in een vicieuze cirkel. Je zou denken dat mensen die er zo erg aan toe zijn,geholpen moeten worden met de beste zorg die in onze moderne wereld te krijgen is.

We vinden het gewoon erg dat er niet over gesproken kan worden dat je als gewoon persoon, tja wel met een ziektebeeld, in een soort van doofpot gestopt wordt door de mensen om je heen. Kijk wij hebben hier gewoon het schijt aan en zijn er tegenover iedereen open over. Maar zoals we al stelden, de meeste mensen schamen zich ervoor. Die komen in twee werelden terecht. En hoe weet je daar in godsnaam mee om te gaan zeker als de verpleegkundigen er geen bal om geven.

Ook al ben je niet al te aardig naar het behandelteam omdat je zo diep in de shit zit , je behoort met alle mogelijke middelen en menselijkheid behandeld te worden.

Onze conclusie is dat er een enorm groot verschil is tussen verpleegkundigen die al lang in de geestelijke zorg werkzaam zijn en stagiaires die net beginnen.

Bv.: Een stagiaire komt naast je zitten en behandelt je als een mens en is echt voorzichtig. Dit is kennelijk alleen zo als ze nog onervaren en wat onzeker zijn, maar zodra ze ingewerkt zijn komt er een harde schil omheen.

Mensen die al langer in de zorg werken, en daar bedoelen we niet alle mensen mee, werken vanuit routine en oppervlakkigheid. Je vraagt je echt af of hun opleiding en bijscholing doordringen.

In Nederland, een vrij democratisch land, vinden we dat dit zeker aan de orde moet komen. We willen absoluut niet generaliseren, zoals we hiervoor al gezegd hebben, maar we zijn na al die jaren in de zorg tot de conclusie gekomen dat er onvoldoende steun is in de psychiatrie.

Nederland zou een goed land moeten zijn voor zoiets. Als je het bv met Amerika vergelijkt en je hebt geen geld dan kom je niet eens in de zorg; nee dan word je dakloos.

We willen graag jullie mening er over horen.

We hebben het bv over ggznijmegen, Ggzwnb, ggzmb.